Китобга муаллифнинг сўзбошиси

ГУЛЧЕҲРА НУР

Й И ҒЛ А Р М А Н

Янги шеърлар тўплами

Тошкент

Тонгда ёзганларим шомда ўчирдим,
Милт-милт ёниб турган шаъмда ўчирдим.
Ногоҳ очилди-ю кул босган кўзлар,
Қул шеър, қул унвон, шон-да ўчирдим…

ЎН ТЎҚҚИЗ ЙИЛЛИК АЙРИЛИҚДАН
КЕЙИН…

(Китобга муаллифнинг сўзбошиси)

Охирги марта босилган шеърий китобим «Муҳаббатнинг сурати» бўлиб, у 1988 йилда чоп этилганди. Шундан бери ўн тўққиз йил ўтибди. Шу фурсат мобайнида ёзилган шеърларимни назардан ўтказиб, тўплам ҳолига келтирдим. Уни «Йиғларман» деб номладим. Назаримда, кейинги ёзилган шеърларга бундан бўлак ном мос тушмайдигандай туюлди.
Аслида ҳам бу йиллардаги умрим кўпроқ кўз ёшлари билан ўтгани рост.
Бу давр бошидаги қайта қуриш бизларни уйғотиб юборганди. «Бирлик», «Тўмарис» каби халқ ҳаракатлари тузгандик. Миллий истиқлол учун майдонга тушгандик.
Орадан кўп ўтмай, «Бирлик»ни ҳам, унга бошпана берган Ёзувчилар уюшмасини ҳам атайин иккига бўлдилар: халқнинг шиддатли ҳаракатини кучсизлантирдилар. Шундан кейин эса, кучсизланган ҳаракатнинг ҳам, уюшманинг ҳам бошига етдилар… Найранг, ўйин, қатағонлар ошкор ишга тушди. Беасос айблар қўйиб судлаш, қамашлар одатий ҳолга айланди. Эндигина уйғона бошлаган халқнинг шашти шу йўсин қирқилди, жувонмарг этилди…

х х х
х

Эришилган мустақиллик шахсан менга нима берди? – деган савол тез-тез хаёлимдан ўтиб туради. Аввало у мендаги уйғонишни, журъатни ўлдиришга тиришди. Мустақиллик бошланиши билан ҳаётимда илк бора суд қилиндим. Тошкентда тузилган «Қорабоғ қўмитаси» йиғинида шунчаки иштирок этиб, залда ўлтирганим учун… Мустақиллик йиллари номим қора рўйхатлардан сираям тушмади, ҳар бир куним назоратда бўлди. Шеърларим деярли босилмади. Биронта китобим чиқмади…
Кўз очган булоқ ўзига муттасил йўл излагани сингари, мен ҳам юрак туғёнларимни одамлар билан баҳам кўришни истардим. Оқибатда тўрт йил хорижнинг «Озодлик» ва «Америка овози» радиоларида мухбирлик қилдим. Халқимиз ҳаёти билан янада яқиндан танишувга муваффақ бўлдим. Сиёсий
ўйинларни, алдовларни, атайин уюштирилган террорларни кўрдим. Қўлга киритилган мустақиллик фақат амалдорларники бўлганига бутунлай ишонч ҳосил қилдим. Меҳнаткаш, беозор, халол халқим бекордан-бекорга террорчига чиқарилганига, унга экстремист номи берилганига, беҳудага

қамоқларга ташлангани, қийноқларга солингани, бўйсунмаганлари ўлдирилганига, заҳм, сил, СПИД каби касалликлар маҳбусларга атайин юқтирилганига шоҳидликдан қон-қон йиғладим… Дарду ҳасратларим гоҳида эшиттириш бўлди, гоҳида шеърга кўчди, гоҳида ёш билан ичга ютилди…
«Муҳаббатнинг сурати» тўпламидан кейин ёзилган шеърларни «Йиғларман» деб номлаганимнинг боиси шу.
Онажон халқим, мен кўз ёшлари тўкиб, зора сенга озгина бўлса-да, таскин бўла билсам, зилдай ғам юкларингни енгиллата олсам… Ягона муродим – сенинг кўзларингда яшаш, яратиш завқини кўриш. Ниятим – сен йиғламасанг бас!

Гулчеҳра НУР,
2007, май.

Det här inlägget postades i "Йиғларман" тўпламга сўзбоши. Bokmärk permalänken.